نرگس ای گل مستانه پاکیزه سرشت حسب حال تو نتوان با قلم عشق نوشت تو گل باغ بهشتی نیی از عالم خاک بوی عطرتو پیچیده فقط در باغ بهشت موسم چیدن گل امد و هر که گلی میچیند اری امروز بچیند هرکه ان لاکه که کشت ارغوان ای گل زیبا نکن ناز و تنعم با ما پیش یکتا رخ نرگس توای ان لاله زشت ای شقایق ز چه تو عاشق و شید...

باز امدی مهتاب من در اسمانم همچو ماه نوری فشاندی باز هم بر ظلمت قلب سیاه چندی نبودی در اسمان سر کرده بودم من به چاه گفتم که شاید باز تو انجا نموده ای پناه دیدم نبودی در هجر تو درها فشاندم از لعل سياه از در اشک لعل های من پر شد خون قلب چاه امشب کجایی مهتاب من در اسمانی یا که چاه که ماهی های اب اینچنی...

که هستم من نمیداننم خدایا چه هستم من نمبدانم خدایا به من دانش عطا کن تابدانم گلم من یا که روحم من خدایا به من بینش عطا کن تابفهمم زمین است یابهشت جای من خدایا به من ارامش ده تا پذیرم اسیر دست تقدیرم خدایا به من اموز اسرار عشق الهی که عشق تو بردل گیرم من خدایا رهایی بر من مسکین عطا کن که دست و پای در...

می رسدروزی عاقبت روز مرگ من روز پایان زندگی و زجر درد من چون گذارند این تن من اغوش خاک روح سرگردان من ازرده است و بیمناک زانکه روزی که می رسد روز سفر نیست همره ما جز یک کفن اندر به بر ای عزیزان هم دم و هم راه من گوش دارید این ناله جان کاه من من که سالها زیستم اندر به خاک بوده ام عمرم همه اندوهگین ان...

نمی ایه ز دستم دمی دلشاد باشم از این بخت بدم در داد باشم نمی گرده به کامم چرخ گردون که یک دم از غم و درد ازاد باشم

باز امروز به دل شور هوایی دارم مطرب به تار زن که با تار نوای دارم تن خسته و ملول اسیر این زندانم ای مرگ بیا که طلب رهایی دارم ای چرخ فلک به ناله ام گوش بده کز چرخش تو شکوه هایی دارم افسانه زندگی کشت مرا مرگ بیا بازم برهان ز زندگی میل رهایی دارم هر دم به دلم زند کسی تیر محبت و رود اری تو ببین چه یارا...

من اسیرم اسیر زندانم چه کسی باور دارد زندگیست نام زندانم در درون وحشت این زندان پای و دست من زنجیر است اه ندانم به جرم چه گنهی گردنم بر دار تقدیر است بهر ان که نپرسم از جرمم بر زبانم قفل تفسیر است وه که بر جرم زندگی هر روز این تنم سپرده بر تیغ تقدیر است در درون تنهایی این زندان نفسی می اید بهر کندن ...

در را گشودن بیهوده است بیرون پراست از سیاهی و تاریکی در خانه ام را ببندید که نورهایش به بیرون سرایت نکند من نور این خانه را با دنیای تاریک شما عوض نمی کنم تنهایم بگذارید-تنهایم بگذارید

من اگر بی کس ام و یاور و یار کلبه ای دارم در ته ابادی دور که همه ی مردم این ابادی تهی اند از حس کبر و غرور ره ابادی من فرش از جنس وفاست بر فراز قله مهر در پس کوه بلند در درون دشتی پر از اب و رها که در انجا لاله زاریست قشنگ من در این دشت قشنگ لاله ای کاشته ام و به پای این لاله سرخ ریخته ام انچه حس دا...

میشکنم سکوت را و میزنم فریاد از درد و تنهایی و عشق و میسپرم روزگار خویش رادست هرچه بادا باد دیگربس است تنها نشستن درسکوت تنهایی که باید ماند در تب یار سوخت اخر تا به کی ای چرخ بی وفای روزگار باید خیره به در ماند و دیده به در دوخت امروز خواهم امد برون ز کنج تنهایی خویش دل می کنم ز دلم،این دل رنجور پر...

به مو گفتی صبوری کن صبوری صبوری کن با غم هجران و دوری ولی کن عاقبت تا کی صبوری که فردا می نهندم در تنگ گوری

دلم برای خودم تنگ شده است دلم برای کودکیم تنگ شده است دلم برای کوچه های ابادیم تنگ شده است دلم برای انها که بودند و رفتند تنگ شده است و امروز من بسیار دل تنگم دل تنگ تر از همیشه و تو ای محبوب من اگر نتوانستی دراین دل تنگ بنشینی تقصیر تو نیست مقصر این دل من است که بسیار تنگ شده و جایی برای نشستن تو ن...